Miejscowość położona na obszarze Wzgórz Strzelińskich. Pierwszy raz wzmiankowana w 1222 roku, była własnością książąt wrocławskich. Z inicjatywy kanonika wrocławskiego Mikołaja, książę Henryk Brodaty założył tutaj filię opactwa cystersów z Lubiąża. Od pierwszej połowy XIV wieku Henryków znalazł się pod zwierzchnictwem Czech i dzielił losy polityczne Śląska. Podczas wojny trzydziestoletniej uległ spaleniu przez Szwedów. W 1740 roku Henryków został włączony do Prus. Od 1945 z powrotem powrócił do Polski.

Pierwszy zakonnicy przybyli do Henrykowa w 1227 roku. Na terenie wsi znajduje się Kościół Wniebowzięcia NMP i św. Jana Chrzciciela, który posiada tytuł bazyliki mniejszej i powstawał etapami od 1241 roku. Pod koniec XVII wieku nastąpiła gruntowna przebudowa kościoła na styl barokowy. Dobudowano dwie kaplice i fasadę z przedsionkiem. Budowla ma jednolity a zarazem bardzo bogaty barokowy i rokokowy wystrój wnętrza pochodzący z drugiej połowy XVII wieku.

Klasztor z narożnymi wieżami położony jest po południowej stronie kościoła. Elewacje są niezwykle bogato dekorowane. Znajdują się na niej trzy portale. Jednym z nich jest tak zwany portal sądowy z postacią Temidy, kolejny to klasztorny ze świętym Benedyktem oraz opacki z herbem opata. Obecnie w budynkach klasztornych mieści się filia Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego we Wrocławiu.